اى سيد ) بدانكه خود عبادت خود كند و خود كلام خود مىخواند الا عند الضرورة و بگو كه اى حقيقت من مرا به خود بكش و مرا از من مپوش و از دوئى برآر ( اى سيد ) سالك را هم آداب در طريقت ضروريست و تفصيل آن آداب در اين رساله گنجايش ندارد اما از اختيار اختصارى ضرور است كه گفته شود اما آنچه طالب را توان نوشت اينست كه خواب كمتر كند چون ضرور شود و غالب آيد به آن انديشه كه گفتيم خواب كند و طعام و شراب بايد كه اندك باشد بخورد در شبانه‌روزى يك‌بار و اگر صائم بود بهتر است و بايد كه از پريشانى لقمه احتراز كند كه از اسباب دوئى و بيگانگى و وهم باطلست و هرچه در شرع منعست و هرچه در طريقت بد است همه اين‌چنين است اين قاعده را نيكو ياد دار كه ضروريست اى سيد بايد سخن كمتر كنى و در خلوتها و صحراها تنها مراقبه و ملاحظه وحدت مىكرده باشى اى سيد سخن بسيار كردن دل را در جنبش آرد و تفرقه باز دهد و از كسب وحدت و يگانگى غافل سازد جز به ضرورت حرف مزن و هرچه گوئى مختصر گوى و انديشه وحدت را يك لمحه از خود جدا مكن چون در مجالس بنشينى بيشتر مقيد مشو مبادا غفلتى واقع شود و سعى كن تا آن كثرت مرآت وحدت شود و مقوى گردد ( اى سيد ) در اخفاى اين انديشه خود را به تنها حسب الامكان سعى بايد كرد و اين كلمات را به همه كس نبايد نمود